Krabbeltje

Spelen met aarzelende woorden, om de kale witte bladzijde te vullen, verwijderen van lege ruimtes, zinnen met elkaar verbinden, waar gedachten zich verzamelen, totdat de laatste punt is bereikt, waar alles weer mee stopt. Niets is voor eeuwig.

Naar Morgen

Vandaag, op het strand, geef ik mijn gedachten mee aan de vleugels van een meeuw; en gisteren aan de golven van de zacht ruisende zee. Het hart, gestrand op de stille ree, doch de ziel verankerd in de hoop dat morgen het getijde zich zal keren.

Het Glazen Paviljoen

Het toeval gelijk aan de steen, waardoor het glazen paviljoen tot duizenden scherven vervalt. Kristal helder het besef, de erkenning van het weten, onbeschut in het klare licht - de waarheid naakt. Onthuld in de weerspiegelende fragmenten steeds de tere bloem der liefde.