Dennenappel

Een dennenappel op de vensterbank,
de geur vervaagd met jaren, verdwenen,
maar nog immer de herinnering,
aan dagen met jou op een bergweide,
en nachtelijk samengaan met dageraden,
als de wereld kleurt door morgenlicht.

Wildebloemen, ruisend koren en beek,
en jij mijn lief, jij zoekt enkel jezelf,
tot die allerlaatste dag in mei,
ik niet langer meer kon blijven,
en alles was gezegd doch niets overbleef,
dan een dennenappel op de vensterbank,

de geur vervaagd met jaren, verdwenen,
maar nog immer de herinnering.

2 Replies to “Dennenappel”

  1. Onveranderlijk

    herinneringen ontstaan gewoonlijk spontaan
    het voorbije in vaak aangepaste kleuren
    ze kunnen verdrietig maken en opbeuren
    huilen noch lachen maken wat was ongedaan

    ‘en jij mijn lief, jij zoekt enkel jezelf,’ alsof je de enige mens bent onder het hemelgewelf.
    Een prachtig gedicht, zij het met een droevige ondertoon.
    Graag gelezen, Francina.
    Lenjef

    1. Dank je wel, Lenjef! Jouw gedichten ontsluiten vaak een waarheid waar de lezer niet om heen kan. Ook ik heb dit gedicht van jou graag gelezen!

      groetjes,
      Francina

Please leave a comment. Thank you kindly

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s